Wspominaliśmy poprzednio o tym, że bezpodstawne jest wnioskowanie, jakoby nasze świętowanie niedzieli było zwykłym przedłużeniem świętowania szabatu. Starotestamentowy szabat zapowiadał Chrystusa, chrześcijański dzień święty natomiast jest wielką radością z obecności Chrystusa. Używając ewangelicznych słów, można powiedzieć, że niedziela jest pierwszym dniem po szabacie. To szczególny dzień, inny od pozostałych dni tygodnia, kiedy możemy czerpać z darów, którymi On nas obdarza.

Co świętujemy?

Przede wszystkim uświadamiamy sobie, że Pan Jezus zmartwychwstał nie w szabat, lecz w pierwszy dzień po szabacie. A 50 dni po tym wydarzeniu, również w pierwszy dzień po szabacie, zesłał na Apostołów Ducha Świętego. W ten sposób Kościół stał się widzialny dla świata i mógł wypełniać swoją misję ewangelizowania wszystkich narodów w ich językach. Dzięki temu zaistniała wielka nowość: „Oto dzień, który Pan uczynił, radujmy się nim i weselmy” (Ps 118, 24).