W sierpniu 1991 r. 21-letni student informatyki z Helsinek wszedł na grupę dyskusyjną Usenetu i napisał wiadomość, która z dzisiejszej perspektywy brzmi jak początek technologicznej legendy. Linus Torvalds ogłosił, że tworzy darmowy system operacyjny dla komputerów 386/486 AT i że to „tylko hobby, nic wielkiego i profesjonalnego jak GNU”. Nie było w tym ani marketingu, ani wizji globalnej dominacji. Była ciekawość. I potrzeba zrozumienia, jak naprawdę działa komputer.

Techniczny niedosyt

Na początku lat 90. ubiegłego wieku Linus Torvalds korzystał z MINIX – systemu stworzonego przez Andrew S. Tanenbauma przede wszystkim jako narzędzie dydaktyczne. MINIX był uporządkowany. Kod był czytelny, architektura – logiczna, a całość zaprojektowana tak, by studenci mogli zrozumieć, jak działa jądro systemu operacyjnego. Tyle że MINIX miał swoje granice. Tanenbaum celowo utrzymywał go w formie edukacyjnej. Oznaczało to ograniczenia w rozwoju, w architekturze, a także w swobodzie modyfikowania systemu. Był to model „do nauki”, nie „do przekraczania możliwości”.