Urodził się w Nissibis (Mezopotamia). Znał język grecki, kulturę i filozofię grecką – świadczą o tym jego syryjskie pisma. Większość swojego życia spędził jako diakon u boku Jakuba i Wologeriusza – biskupów Nissibis. Jak wynika z jego pism, należał do najzagorzalszych przeciwników herezji ariańskiej. W 367 r., kiedy miasto Nissibis zdobyli Persowie, udał się do Edessy, gdzie rozwinął pełną działalność kaznodziejską i pisarską. Założył również szkołę teologiczną. W trosce o swoje życie duchowe Efrem co pewien czas udawał się na pustkowie, gdzie oddawał się modlitwie. Odwiedził w Kapadocji św. Bazylego Wielkiego. Udał się też do Egiptu, gdzie w Aleksandrii spotkał się ze św. Atanazym.

Efrem był wybitnym egzegetą i kaznodzieją. Zostawił po sobie bardzo bogatą spuściznę literacką: dzieła egzegetyczne i apologetyczne, homilie, a przede wszystkim hymny – słynne Pieśni Nissybijskie. Jego hymny liturgiczne przetłumaczono na języki: grecki, ormiański, łaciński i inne. W wielu tekstach wyraża swe przywiązanie i cześć do Matki Bożej. Nazywa się go często „harfą Ducha Świętego”. Papież Benedykt XV ogłosił go doktorem Kościoła.

„Był diakonem, czyli sługą, zarówno w posłudze liturgicznej, jak i – w sposób bardziej radykalny – w miłości do Chrystusa” – powiedział o nim Benedykt XVI.

Św. Efrem Syryjczyk, diakon i doktor Kościoła ur. ok. 306 r. zm. 9 czerwca 373 r.