Określenie Jezusa jako Pasterza i Stróża dusz występuje jedynie w Pierwszym Liście św. Piotra. Nawiązuje ono do zastosowanego w tym tekście porównania dawnego życia adresatów listu do błądzących owiec. Teraz mają się oni zwrócić ku Jezusowi. To porównanie zakorzenione jest w realiach Ziemi Świętej. Tam pasterz prowadził swe stado na pastwisko, czuwał, by się nie rozproszyło, i prowadził je na spoczynek. Bez niego owce były narażone na zgubienie się, gdyż pośród pustynnych wzniesień dość łatwo było stracić orientację, lub na atak ze strony dzikich zwierząt. Nadto strome rozpadliny niosą niebezpieczeństwo śmierci, a zaatakowana przez drapieżnika owca jest bezbronna. Stąd – owca prowadzona przez pasterza i stróża jest bezpieczna. Sama ginie.