Święty Jan XXIII zaprosił katolików, aby w ramach przygotowań do Soboru Watykańskiego II modlili się o „nowe wylanie Ducha Świętego”. Owocem tej modlitwy była m.in. nowa wiosna ruchów i wspólnot kościelnych, które powstały po soborze. Jedną z nich jest Wspólnota Radości Paschalnej, która istnieje i posługuje w parafii św. Andrzeja Boboli w Gdyni.

Jest to wspólnota katolicka rodzin i osób wolnych. Jej korzenie sięgają oazy młodzieżowej, czyli Ruchu Światło-Życie, który powstał w parafii pod koniec lat 80. XX wieku. Około 2000 r., gdy dotychczasowi oazowicze weszli w dorosłe życie, poszukiwali swojej tożsamości w Ruchu Światło-Życie oraz w życiu całego Kościoła. Po kilku latach rozeznawania odczytali, że szczególnym charyzmatem grupy jest życie radością Paschy, i w 2003 r. przyjęli nazwę: Wspólnota Radości Paschalnej.

Pascha

Od lat uroczyste celebrowanie Triduum Paschalnego jest centrum życia grupy. Uczestniczą w nim całe rodziny wraz z dziećmi. Od samego początku przekazują dzieciom, że przeżywanie Paschy i życie nią na co dzień jest dla nich bardzo ważne. Podkreślają: „Przeżywamy Paschę Nowego Testamentu, która prowadzi nas do umiłowania Krzyża, aby móc radować się ze zmartwychwstania naszego Pana, Jezusa Chrystusa, tzn. żyć pełnią łask paschalnych”.

Początki

Wielu obecnych członków wspólnoty pierwszy kontakt z nią miało przez modlitwę tańcem. To właśnie taniec stał się tym magnesem, który 11 lat temu przywiódł do niej Rafała Kosickiego: „Do wspólnoty trafiłem przez warsztaty uwielbienia tańcem, które organizowała wspólnota, a które prowadziła diakonia tańca tej wspólnoty. Był to dla mnie wówczas szczególny czas poszukiwania miejsca w Kościele i mówienia «tak!» na różne okoliczności, które się z Bożej Opatrzności pojawiały. Taniec był właśnie czymś takim – wymagał wewnętrznego przełamania się, co nie było łatwe, ale dał uwolnienie ciała. Po warsztatach najpierw zacząłem uczestniczyć w zajęciach diakonii tańca, potem – w spotkaniach całej wspólnoty, a w końcu – w spotkaniach małej grupy formacyjnej. I tak już zostało. Wsiąkłem”. Podobną historię początków w grupie ma wiele innych osób. Czasem były to po prostu modlitwa lub świadectwo życia członków Wspólnoty Radości Paschalnej.

Życie

Obecność we wspólnocie dla wielu jej członków jest wielkim darem. Tak rozumie to także Mariusz Grinholc, który jest w niej od 2008 r.: „To tu nauczyłem się przeżywać Triduum Paschalne, rozumieć, że w chrześcijaństwie chodzi o świętość na co dzień. To we wspólnocie nauczyłem się zachwycać dniem codziennym, rodziną, dziećmi. Wspólnota jest moim miejscem życia, wiary, przyjaźni, miłości, braterstwa, bliskości... Wszystko, co najcenniejsze, otrzymuję żyjąc we wspólnocie”.

Obok tych doświadczeń ważne są dla nich również formacja i droga rozwoju życia chrześcijańskiego, którą proponuje wspólnota. Własną formację starają się przeżywać m.in. podczas comiesięcznej Mszy św., na katechezie i agapie. Uczestniczą także w formacji w ramach małych grup u poszczególnych animatorów czy też w formacji „szkoły walki duchowej” ks. Krzysztofa Kralki, pallotyna. Ważną formą posługi jest diakonia modlitwy – uwielbienia, angażują się także w ewangelizację w ramach działań Ruchu Światło-Życie, m.in. podczas kongresu ewangelizacyjnego „Otwórzcie drzwi Chrystusowi” i kongresu „Nie lękajcie się”. Raz w tygodniu w ramach diakonii lectio divina rozważają Pismo Święte, ucząc się różnych metod medytacji Słowa Bożego. Poza tym dwa razy w roku przeżywają dzień skupienia, a na koniec każdego roku formacyjnego uczestniczą w rekolekcjach wspólnotowych.

Dzielenie się wiarą

„Wiara to nasza codzienność. Najpierw dzielimy się nią z naszymi dziećmi. Mamy ich czworo i nasze dzieci widzą, że żyjemy tym, o czym im mówimy. Naszą pasją jest odkrywanie, czym jest małżeństwo w Bożej wizji, i tym też chętnie się dzielimy, m.in. prowadząc spotkania dla narzeczonych czy katechezy dla rodziców. Lubimy zagłębiać się w Pismo Święte, więc też chętnie tym się dzielimy, zachęcając innych, aby sięgali do Słowa Bożego” – podkreśla Agnieszka Trojanowicz, która we wspólnocie jest 29 lat. To także żywa obecność w parafii. Na ten wymiar obecności wspólnoty zwrócił uwagę Rafał Kosicki: „Angażujemy się w codzienne życie parafii, przy której działa wspólnota: przygotowujemy Mszę o zdrowie duszy i ciała, spotkania z modlitwą uwielbienia; zapraszamy chętnych na dni skupienia, które organizujemy w Adwencie i Wielkim Poście, angażujemy się w pomoc dla potrzebujących. Od czasu pandemii jesteśmy też on-line na Facebooku i YouTubie”.

Charyzmat

„Modlitwa i uwielbienie to przestrzenie, którymi chętnie dzielimy się jako wspólnota. Co miesiąc prowadzimy spotkania uwielbienia, służymy modlitwą wstawienniczą na Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie. Prowadzimy formację dla dorosłych. Jako wspólnota organizujemy też wydarzenia kulturalne, takie jak koncerty muzyki chrześcijańskiej, czy sportowe, przy okazji organizując zbiórki na cele charytatywne”– dodaje Agnieszka Trojanowicz. Mariusz Grinholc natomiast dar ten określa następująco: „Charyzmatem wspólnoty i de facto wartością, która przyciągnęła mnie do życia we Wspólnocie Radości Paschalnej, była ogromna miłość tej wspólnoty do świąt Wielkiej Nocy. To życie od Paschy do Paschy mnie zachwyciło i myślę, że w pierwszej kolejności, przez wiele lat, wspólnota służyła tym darem głębokiego przeżywania Triduum. Obecnie wspólnota służy swoją modlitwą, zarówno tą nieustanną, jak i organizowanymi spotkaniami, podczas których modlimy się w szczególny sposób za osoby potrzebujące, chore, cierpiące. Służymy też najuboższym oraz Kościołowi na Wschodzie, ofiarując część naszych zarobków na te cele”.

Jako szczególne zadanie i misję wspólnoty wskazują ewangelizację rodzin, a szczególnie rodziców, którzy przygotowują swoje dzieci do przyjęcia sakramentów świętych. Prowadzą dla nich cykl spotkań zatytułowany „Wybierz najlepszy tor dla Ciebie i Twoich dzieci”. Posługują także w dziele przygotowania narzeczonych do zawarcia sakramentu małżeństwa. Prowadzą rekolekcje dla młodzieży i osób dorosłych w parafiach na terenie Trójmiasta. Od 2017 r. istnieje przy wspólnocie diakonia miłosierdzia, w ramach której członkowie wspólnoty pomagają osobom bezdomnym w ich wyjściu z bezdomności.

Wspólnota Radości Paschalnej jest jedną z wielu grup o charakterze charyzmatycznym, które wyrosły w Kościele polskim na gruncie charyzmatu Ruchu Światło-Życie czy też Odnowy Charyzmatycznej. To, co charakteryzuje te rzeczywistości, to pragnienie prowadzenia życia w oparciu o słowo Boże, liturgię i służenie Kościołowi odkrytymi charyzmatami.