Bp Edward Kawa, ordynariusz diecezji kamieniecko-podolskiej i franciszkanin, przewodniczył uroczystościom odpustowym w parafii św. Karola Boromeusza we Wrocławiu prowadzonej przez franciszkanów konwentualnych.

– Św. Karol Boromeusz jest postacią niezwykle aktualną także dzisiaj – podkreślał biskup z Ukrainy. Wskazywał, że choć jego życie przypadło na XVI wiek, to problemy, z którymi musiał się mierzyć, w wielu aspektach przypominają wyzwania współczesnego Kościoła. Był to czas reformacji, ale również poważnych problemów wewnętrznych Kościoła katolickiego. Część duchowieństwa prowadziła płytkie, gorszące życie, nie dając wiernym dobrego przykładu. Sami wierni często nie mieli odpowiedniej formacji i pogłębionej duchowości. – Kiedy Karol zaczyna działać, Kościół przeżywa ogromny kryzys. Bardzo wielu ludzi odchodzi od Kościoła, rezygnuje, zniechęca się. Dzisiaj również wiele osób odchodzi od Kościoła, bo mają inne poglądy, zostali czymś lub kimś zgorszeni, przeżyli jakieś wewnętrzne zranienie. Ale to nie znaczy, że mamy zrezygnować z Pana Boga. Człowiek nie przestaje być dzieckiem Boga i nie może przekreślić w swoim życiu tej prawdy – przekonywał hierarcha.

Przypomniał, że Karol Boromeusz już w wieku 23 lat został mianowany biskupem przez swojego wujka, papieża Piusa IV. – Stał się więc symbolem nepotyzmu i układów kościelnych. Ale był człowiekiem głębokiej wiary, modlitwy i to jest najważniejsze. Dlatego okoliczności, w jakich otrzymał swoją nominację, nie przeszkodziły mu w realizowaniu Bożej woli – mówił bp Kawa. Zwrócił uwagę na pokorę świętego, który bardzo dużo się modlił, szukał woli Boga, rozważał Jego słowo i starał się żyć w bliskości z Chrystusem. Prowadził przy tym bardzo skromne życie, podejmował posty i umartwienia, a dochody przeznaczał na cele dobroczynne i kościelne. Swojej nominacji nie potraktował jako zaszczytu i okazji do kariery.

– Był prawdziwym pasterzem. Jako biskup odwiedzał wszystkie wspólnoty, wszystkie parafie, spotykał się ze zwyczajnym ludem, co było ogromną nowością w tamtym czasie. Zwykły człowiek miał do niego dostęp, mógł mu powiedzieć o wszystkich swoich problemach. Karol starał się być z ludźmi, rozmawiać z nimi, pomagać im. Chciał wiedzieć, co naprawdę dzieje się w diecezji – opowiadał bp Kawa i dodawał: – Święty Karol uczy nas, że pasterz musi wejść w codzienność drugiego człowieka.

Hierarcha przyznał, że sam, udając się na wizytacje w swojej diecezji, często sięga do historii św. Karola, szukając w niej wskazówek dla własnej posługi. Podzielił się także doświadczeniem życia w Ukrainie, gdzie wojna stała się codziennością milionów ludzi. – Wiem, że pewnie jesteście już zmęczeni tematem wojny i Ukrainy. Ale chciałbym powiedzieć o czymś innym. O życiu zwyczajnych, przeciętnych ludzi, którzy giną, o dzieciach i rodzinach, które każdego dnia i każdej nocy są narażone na ostrzały. To jest naprawdę bardzo trudne, kiedy czekasz na moment bez ostrzału, żeby zaprowadzić dziecko do szkoły i martwisz się, czy to dziecko wróci całe i zdrowe. Kiedy czekasz na odpowiedni moment, żeby pójść do sklepu i kupić chleb, bo cały czas są alarmy i nie wiesz co i gdzie może wybuchnąć. To trzeba przeżyć, trzeba tam być, żeby to zrozumieć. Karol był właśnie takim pasterzem, który nie przyglądał się z dystansu ludzkim problemom. Nie bał się, wchodził w nie. I tego również uczy nas dzisiaj – podkreślał bp Kawa.

W homilii nawiązał także do obecnej sytuacji w Polsce. – Wydaje mi się, że ktoś próbuje „rozkołysać” wojnę. To, co się dzieje, nie jest tylko walką polityczną. Jest w tym również walka duchowa. Ktoś próbuje nas nastawiać jednych przeciwko drugim, wprowadzać agresję i nienawiść w społeczeństwie. Dla nas powinien to być znak, że musimy się duchowo obudzić, że trzeba się modlić za naszą Ojczyznę – przestrzegał i dodawał: – Patrząc na św. Karola nie możemy być bierni, nie możemy powiedzieć: „To nie moja sprawa. Mnie to nie dotyczy. Nie wiem, nie rozumiem”. To jest moja sprawa, ponieważ jestem dzieckiem Boga. Bóg dał mi wiarę i doświadczenie miłości. Dał mi możliwość patrzenia na rzeczywistość i jej rozeznawania. Mam więc uczestniczyć w tym wszystkim, przede wszystkim w wymiarze duchowym.